De veertigdagentijd: kiezen voor liefde en rechtvaardigheid
 
Op 17 februari begint de veertigdagentijd. Onze vasten vindt haar oorsprong in het evangelie en het voorbeeld van Jezus.
De kern van Zijn leven is liefhebben. 
We vinden inspiratie in Zijn verzet tegen alles wat mensen kleineert, uitbuit en kapotmaakt.
We sluiten ons aan bij Zijn keuze om mensen te verdedigen, om armen kansen te geven
en uitgesloten bevolkingsgroepen te verdedigen.


We vragen ons af wat er in ons leven kan veranderen.
Om Gods droom op het spoor te komen is het nodig dat wij ons bekeren:
ons afkeren van wat ons verwijdert van God en ons keren naar wat Hij van ons verlangt.
Soberheid, stilte en solidariteit kunnen ons daarbij helpen.
Vasten is mij verbinden met mezelf, mijn medemens en met God in mezelf en in de medemens.
Mij verbinden met mezelf : het is mijn roeping mens van God te zijn.
Mij verbinden met mijn medemens: proberen te voelen wat dat voor een arme moet zijn honger te hebben,
aan je lot overgelaten zijn, niet meetellen...
Het is niet genoeg om kennis te hebben van situaties van onrecht,
het is belangrijk om ons ook gevoelsmatig met de slachtoffers van onrecht verbinden.
Jezus waste de voeten van Zijn leerlingen.
In Zijn spoor kunnen we de voeten wassen van vluchtelingen, 
dienstbaar zijn aan de armsten, iets doen voor mensen , met je volle hart delen en elkaar liefhebben.
 
In 1960 kwam Broederlijk Delen die een nieuwe betekenis gaf aan de vasten.
Vasten werd een middel om solidariteit te beleven met de minsten in de Derde Wereld.
Broederlijk Delen ontdekte dat honger en armoede geen toeval of noodlot zijn maar het gevolg van structuren van onrecht,
van verdrukking en van een manier van leven waarbij de een leeft ten koste van de ander.
Onze manier van leven werd in vraag gesteld. De noden kregen menselijke gezichten.
We hoorden hoe mensen met hun problemen omgingen, welke keuzes ze maakten, waar ze hun motivatie haalden.
We maakten kennis niet enkel met hun tekort maar ook met hun rijkdom.
 
Broederlijk Delen heeft ons vasten verbonden met solidariteit, heeft ons verbanden doen leggen
tussen de rijkdom van de ene en de armoede van de andere, tussen onze en hun manier van leven.
In zijn encycliek ‘Laudato Si’ riep paus Franciscus - vanuit het bijbels visioen- op om te bouwen
aan een betere en rechtvaardiger toekomst voor onze wereld: van de mentaliteit van 'nooit genoeg' naar 'goed genoeg'.
Het gaat over meer mens, meer samenleving, meer zorg voor onze aarde.
Laten we in deze vastentijd leven met genoeg.
Ga ervoor tot iedereen mee is!
 
© Irene Vanhaverbeke