Overleven door afstand te nemen

 

Het  zijn vreemde tijden!

Dag na dag geraakt de wereld meer op slot.

We moeten overleven door afstand te nemen.

We zitten nachtans anders in mekaar. We leven op door menselijk contact,
door de nabijheid van een geliefde,
door een schouderklop, een knuffel ...
Dat moeten we nu allemaal missen en het is levensnoodzakelijk.

Wat een duivels virus is dat zich juist nestelt in wat ons het meest lief is: menselijk contact en nabijheid.

 

En toch moeten we doorheen die moeilijke passage!
Voor sommigen zal dit aartsmoeilijk zijn.
Vooral voor diegenen die kwetsbaar overgeleverd zijn aan heel veel afzondering,
in eigen huis of in een ziekenhuis
of in een woonzorgcentrum,
en niet in het minst diegenen die door het virus zelf getroffen worden.

 

Midden die woestijn van afzondering is er terzelfdertijd heel veel inzet en verbondenheid van
artsen en verplegend personeel, door zorgverleners.
Wetenschappers en beleidsmakers zijn elke dag met elkaar in contact.

 

Gelukkig bezitten we op dit ogenblik enorme communicatiemogelijkheden om met mekaar
verbonden
te blijven: een telefoontje, een kaartje, een mailtje,
een tweet; met skype en Facetime en Whatsapp
kun je elkaar zien tijdens de communicatie.
We kunnen heel veel voor mekaar betekenen met heel praktische dingen
zoals bv een boodschap voor iemand
die thuis vastzit.

 

De deuren van ons secretariaat zijn gesloten maar via de telefoon is er altijd iemand bereikbaar.
De mails worden dinsdag, woensdag en vrijdag nagekeken.
In Kerk en Leven vind je de lijst van alle lokale contactpersonen.
Alle vieringen zijn tot nader order opgeschodt; ook de doopsels en de huwelijken worden uitgesteld.
Begrafenissen kunnen enkel doorgaan in intieme kring.

 

In zijn boek 'De meeste mensen deugen' schrijft de Nederlandse journalist Rutger Bregman,
dat juist de grootste crisissen de sterkste solidariteit in een bevolking naar boven halen.
Het is wat we ook in deze dagen mogen ervaren bij zoveel inzet en verbondenheid die nu worden gegenereerd.
Dat zoveel solidariteit precies gebeurt tijdens de veertigdagentijd, op weg naar Pasen,
is voor ons, christenen, hoopvol.

Maar wil Pasen ook niet zeggen 'passage'?

 

Onverwacht zijn we allemaal in een heel moeilijke passage terechtgekomen.
'Waar is God nu?' vragen mensen zich af.
Misschien is Hij voor ons de inspiratie en de uitdaging om ons niet op te sluiten in onszelf
maar om van ons hart een grote thuis te maken met onnoemelijk veel mensen
die we liefhebben,
ook al kunnen we ze niet vastpakken.

 

Laat deze moeilijke periode ook een tijd zijn van bidden: binnengaan in onze diepste diepte;
bidden voor mekaar, voor wie ziek zijn, en zeker wie dag en nacht op de bres staan!
Als we op zondag samen nar de TV-mis kijken, laten we ons dan heel verbonden voelen.

 

Zullen we Pasen dit jaar samen vieren? Wellicht niet.
Wat we wel weten is dat we de passage naar
Pasen te gaan hebben!
Samen de weg afleggen, samen op de weg bljven, wellicht op veel afstand
maar diep van binnen heel sterk met elkaar verbonden!

 

Pastoor-deken Luc Deschodt